Στα μέσα Μαΐου ξεκινήσαμε όλοι μαζί για το πάρκο περιπέτειας Junglepark στο Μπρνο. Ήταν η δεύτερη φορά που πηγαίναμε, αλλά επειδή την πρώτη φορά δεν μπορούσα να παρευρεθώ, ανυπομονούσα πολύ. Και άξιζε τον κόπο! Δώσαμε ραντεβού στις δύο το μεσημέρι κοντά στο εκθεσιακό κέντρο του Μπρνο. Έφτασα με το ποδήλατο και σχεδόν στην ώρα μου, οι υπόλοιποι περίμεναν ήδη ανυπόμονοι να δουν πού είχα μπλέξει πάλι. Οι καθυστερήσεις είναι δυστυχώς η ειδικότητά μου. Αλλά επειδή αυτή τη φορά άργησα μόνο τρία λεπτά, με συγχώρησαν γρήγορα και κατευθυνθήκαμε προς το Jungle café, όπου το προσωπικό μας φόρεσε τις ζώνες αναρρίχησης. Φορέσαμε τα κράνη και τα γάντια μας, ακούσαμε τις βασικές οδηγίες και ξεκινήσαμε.
Η αρχή της περιπέτειάς μας το Σάββατο περιλάμβανε τη διάσχιση του ποταμού Svratka. Κανείς δεν θα ήθελε να πέσει μέσα, καθώς λόγω της χαμηλής στάθμης του νερού, μάλλον θα πονούσε αρκετά. Ευτυχώς, διασχίσαμε το ποτάμι σχεδόν σαν επαγγελματίες και βρεθήκαμε στο ίδιο το Junglepark. Απέμενε μόνο να ανέβουμε τις σκάλες και φτάσαμε στην αρχή της διαδρομής, όπου ακούσαμε τη δεύτερη εκπαίδευση για το πώς να στερεώνουμε σωστά τα καραμπίνερ, και ξεκινήσαμε.
Ώρα για αναρρίχηση!
Επιλέξαμε τη βασική διαδρομή για αρχάριους, η οποία διαθέτει πάνω από τριάντα εμπόδια ανάμεσα στα δέντρα. Ο στόχος κάθε εμποδίου είναι να φτάσεις από το ένα δέντρο στο άλλο, πρακτικά με οποιονδήποτε τρόπο. Αν πέσεις, σε συγκρατεί η ζώνη ασφαλείας που είναι δεμένη στο σχοινί από πάνω σου, οπότε όλα είναι αρκετά ασφαλή, ακόμα κι αν δεν φαίνεται έτσι με την πρώτη ματιά. Για μένα προσωπικά (και πιθανότατα για τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας), τα καλύτερα ήταν τα περάσματα με τροχαλία, γιατί είναι διασκέδαση χωρίς κόπο. Ωστόσο, στο Junglepark υπάρχουν πολλά περισσότερα σημεία όπου πρέπει να αποδείξεις τη δύναμη, την ευκινησία και την ισορροπία σου.
Το χειρότερο κομμάτι (στο οποίο συμφωνήσαμε και με τη Lucka) ήταν το πέρασμα πάνω από την επιγραφή Jungle Park – κάθε γράμμα ήταν κρεμασμένο από δύο σχοινιά, δημιουργώντας μια πολύ ασταθή γέφυρα. Δεν με πείραζε τόσο η αστάθεια, όσο το γεγονός ότι αυτό το εμπόδιο με χτυπούσε στα πόδια, οπότε έφυγα με μερικές μελανιές στις γάμπες. Στους υπόλοιπους δεν άρεσαν ιδιαίτερα οι κρεμαστοί σωλήνες ή το σημείο όπου έπρεπε να συρθείς μέσα από κρεμαστούς κρίκους. Παρά την έντονη προσπάθεια και τις δυσκολίες, σχεδόν όλοι καταφέραμε να ολοκληρώσουμε τη βασική διαδρομή. Και δεν είμαστε ακριβώς επαγγελματίες αθλητές, αυτή η διαδρομή είναι απλώς πολύ έξυπνα σχεδιασμένη για σχεδόν τον καθένα.
Εκτός από τη βασική διαδρομή, στο Junglepark υπάρχει μια διαδρομή για παιδιά και η διαδρομή του Σερκάν για τους πιο δυνατούς, όπου πήγαν οι τρεις πιο τολμηροί της ομάδας μας με επικεφαλής τον αρχηγό μας, τον Roman. Εκείνος ενθάρρυνε τους άλλους δύο, οπότε δοκίμασαν τη δυσκολότερη διαδρομή αμέσως μετά την εύκολη, κάτι που οι περισσότεροι από εμάς ούτε καταλαβαίναμε ούτε μπορούσαμε να πιστέψουμε. Χωριστήκαμε σε δύο ομάδες – η μία υποστήριζε τους ήρωες από το έδαφος και η άλλη πέρασε ξανά το ποτάμι για να ξεκουραστεί στις αιώρας (αυτή την επιλογή έκανα κι εγώ λόγω των επίμονων κουνουπιών, οπότε ο θαυμασμός αξίζει και σε όσους έμειναν στην υποστήριξη από το έδαφος).
Παντού είναι καλά, αλλά στο έδαφος είναι καλύτερα
Όταν τελικά βρεθήκαμε όλοι μαζί στο έδαφος στην κατάλληλη όχθη του ποταμού, ήρθε η ώρα να πάμε στο εστιατόριο για τον εορτασμό της εταιρείας. Πριν φύγουμε από το πάρκο, δύο συνάδελφοί μας είχαν ήδη ελέγξει την κατάσταση και ανακάλυψαν ότι στο εστιατόριο που είχαμε κλείσει δεν υπήρχε καμία κράτηση στο όνομά μας. Αυτό όμως έδωσε την ευκαιρία για αυτοσχεδιασμό, οπότε ξεκίνησαν να ψάχνουν αλλού, πιο συγκεκριμένα σε ένα μαγαζί με κήπο, γιατί εκείνη τη μέρα ο καιρός ήταν υπέροχος. Και έτσι, με καλό φαγητό και καλό ποτό, γιορτάσαμε μια όμορφη κοινή μέρα.
Το κερασάκι στην τούρτα ήρθε στο τέλος με τη μορφή ενός εταιρικού παιχνιδιού μνήμης (memory), στο οποίο απεικονίζονται προϊόντα από τη συλλογή μας – από μπουκάλια μέχρι σακίδια και βαλίτσες. Κρίμα μόνο που μπορούμε να παίξουμε αυτό το παιχνίδι πλήρως μόνο όλοι μαζί, γιατί οι υπόλοιποι...
