Ίσως το όνομα Marek Slobodník να σας ακούγεται οικείο. Πώς θα μπορούσε να μην είναι; Μαζί με το κίτρινο τσίρκο των Trabant έχει ήδη διασχίσει τη Νότια Αμερική και την Αυστραλία, ενώ την άνοιξη ετοιμάζονται να κατακτήσουν την Ασία.
Την Αφρική οι Trabant την είχαν διασχίσει προ πολλού, οπότε ο Marek ήθελε να εκπληρώσει το παιδικό του όνειρο και να κατακτήσει και τη μαύρη ήπειρο. Μαζί με άλλους πέντε φίλους αποφάσισαν να το κάνουν με στυλ – πάνω σε μοτοποδήλατα Pionýr. Σας φαίνεται τρελή ιδέα; Κι όμως ήταν!
Αυτές οι «διαβολικές» μηχανές παρουσίαζαν συνεχώς βλάβες και σε σύγκριση με άλλα μέσα μεταφοράς πήγαιναν απελπιστικά αργά. Οι λόφοι και η άμμος ήταν οι μεγαλύτεροι εχθροί τους. Δεν είναι λοιπόν να απορεί κανείς που οι περισσότεροι κουνούσαν το κεφάλι τους με δυσπιστία όταν άκουσαν την ιδέα να τις πάρουν στην Αφρική.
Εμείς όμως συγκεντρώσαμε όλο μας το θάρρος και δώσαμε στον Marek για το ταξίδι τα δύο μας πάντα, τον Hakuna και τον Matata. Αν και λίγοι από εμάς το πίστευαν (στην πραγματικότητα ούτε οι ίδιοι οι τύποι), κατάφεραν να διασχίσουν την Αφρική σε μισό χρόνο και έφτασαν στον τελικό προορισμό, τη Νότια Αφρική, πλήρεις.
Φυσικά, ανακρίναμε διεξοδικά τον Marek, ώστε να μπορείτε να απολαύσετε τις παρατηρήσεις του από πρώτο χέρι.
Εκπλήρωσε το ταξίδι τις προσδοκίες σου;
Δεν είχα προσδοκίες, ήμουν απλώς περίεργος να δω πώς είναι η Αφρική. Κυρίως για κάθε κράτος στο οποίο μπαίναμε, νόμιζα κάτι διαφορετικό από αυτό που ζήσαμε, και αυτό επιβεβαίωσε ότι δεν μπορείς να βασίζεσαι σε ό,τι διαβάζει κανείς στο διαδίκτυο. Απλώς πρέπει να δεις και να ζήσεις την Αφρική από κοντά.
Η Αφρική είναι μια πολύ ιδιαίτερη ήπειρος. Ήταν όπως τη φανταζόσουν;
Όπως ανέφερα στην προηγούμενη ερώτηση, ήταν πραγματικά εντελώς διαφορετική. Κυρίως κάθε κράτος ήταν τελείως διαφορετικό από ό,τι νόμιζα. Για παράδειγμα, φοβόμασταν το Σουδάν και νομίζω ότι δεν ξέρω καλύτερους ανθρώπους από τους Σουδανούς, ενώ αντίθετα ανυπομονούσαμε για την Αιθιοπία και γι' αυτό πήγαμε από την ανατολική ακτή, για να επισκεφτούμε αυτή τη χώρα. Τελικά, τρέξαμε να φύγουμε από εκεί όσο πιο γρήγορα γινόταν.
Τι προβλήματα έπρεπε να λύσετε στο δρόμο;
Πιο ευχάριστα προβλήματα από ό,τι στο σπίτι. Τις περισσότερες φορές απλώς να φτιάξουμε κάτι, να καθαρίσουμε και να μπλέξουμε με χαρτιά στα σύνορα. Αλλά φυσικά είχαμε και ακραίες καταστάσεις, μερικές φορές δεν μπορούσαμε να βρούμε βενζίνη, υπήρξαν διάφοροι τραυματισμοί ή ασθένειες. Πάνω απ' όλα, πιστεύω ότι ένας φύλακας άγγελος ήταν δίπλα μας και τα καταφέραμε όλα.
Ποια μέρη ήταν τα κορυφαία; Τι σας εντυπωσίασε περισσότερο στην Αφρική;
Δύσκολο να απαντήσω σε μια τέτοια ερώτηση, υπήρχαν πολλά κορυφαία μέρη, αλλά εμένα με άγγιξε περισσότερο η Μοζαμβίκη, οι ατελείωτες παραλίες, οι καρύδες και οι απίστευτα καλοί άνθρωποι.
Λέγεται ότι όποιος γνωρίσει την Αφρική, είτε την ερωτεύεται και πρέπει να επιστρέφει συνεχώς, είτε δεν επιστρέφει ποτέ. Εσύ πώς το έχεις; Την ερωτεύτηκες;
Δεν την ερωτεύτηκα, αλλά δεν μπορώ να πω ότι δεν θα επιστρέψω ποτέ. Υπάρχουν ακόμα πολλά να δεις και να γνωρίσεις.
Μπορείς να ξεχωρίσεις κάποια από τις πιο δυνατές εμπειρίες του ταξιδιού;
Στο νοσοκομείο της Μοζαμβίκης, όταν μας είδε η Ester, μια ντόπια γυναίκα με πορτογαλικές ρίζες, και άρχισε να μας φροντίζει σαν γιους της. Αυτό ήταν για μένα η πιο δυνατή στιγμή από όλα τα ταξίδια μέχρι τώρα, είχα δάκρυα στα μάτια βλέποντας ότι κάποιος μπορεί να φροντίζει έναν ξένο σαν να ήταν δικό του παιδί.
Και τα πάντα μας, ο Hakuna και ο Matata, πώς πέρασαν στην Αφρική;
Στην αρχή πήγαιναν παντού μαζί, μετά ο Matata αποφάσισε ότι θα ήταν καλύτερα με ασφάλεια στις αποσκευές και ο πιο θαρραλέος Hakuna οδηγούσε όλη την ώρα πάνω στο φως της μηχανής του Milan, μερικές φορές παραλίγο να πέσει θύμα απαγωγής, αλλά τα κατάφεραν και τους άρεσε πολύ, ήδη θέλουν να πάνε στο επόμενο ταξίδι. :)
Τι ήταν το πιο απαιτητικό;
Το να διασχίσουμε την Αιθιοπία, τόσο σωματικά όσο και ψυχικά. Περάσαμε από τεράστια βουνά και αποφεύγαμε τις πέτρες που μας πετούσαν οι άνθρωποι.
Καταφέρατε όλα όσα είχατε σχεδιάσει;
Νομίζω ναι, το αρχικό σχέδιο ήταν να φτάσουμε τουλάχιστον κάτω από το Κιλιμάντζαρο και επειδή πήγαινε καλά, το τραβήξαμε μέχρι το Κέιπ Τάουν, οπότε εκπληρώσαμε περισσότερα από όσα θέλαμε. :)
Τι σχεδιάζεις τώρα; Πού θα κατευθυνθούν οι ρόδες των Pionýr;
Τώρα θα δουλέψουμε πάνω στην παρουσίαση, θα μοντάρουμε την ταινία και για το επόμενο ταξίδι δεν έχω σκεφτεί ακόμα, αλλά σίγουρα θα υπάρξει. Τώρα όμως προτεραιότητα είναι να δείξουμε σε όλους πώς περάσαμε στο ταξίδι και πώς είναι πραγματικά η Αφρική.
Και εσείς; Κρατήσατε τα δάχτυλά σας σταυρωμένα για τα παιδιά ή ήσασταν μάλλον σκεπτικοί για την επιτυχημένη ολοκλήρωση του ταξιδιού τους; Περιμένουμε τα σχόλιά σας.
