Το να ξεφύγετε από το καθημερινό στερεότυπο και να αφιερώσετε χρόνο για να επανεκτιμήσετε τις προτεραιότητες της ζωής σας – λίγοι από εμάς δεν το επιθυμούν κατά καιρούς. Όσοι ξεπερνούν τα εμπόδια και αρπάζουν την ευκαιρία, συνήθως δεν το μετανιώνουν. Ο Pavel και η Pavla Wilhelmovi, οι οποίοι ταξίδεψαν μόνοι τους σε 10 χώρες σε 300 ημέρες, είναι μερικοί από αυτούς.
Περάσατε σχεδόν έναν χρόνο περιπλανώμενοι στην Ασία και την Αυστραλία με σακίδια στην πλάτη. Η εταιρεία Bagalio ήταν μία από εκείνες που σας υποστήριξαν στο ταξίδι της ανακάλυψης. Γνωρίζουμε όμως πολύ καλά ότι ορισμένες εμπειρίες χρειάζονται τον χρόνο τους για να αφομοιωθούν. Μπορείτε τώρα, μετά από περισσότερο από έναν χρόνο, να συνοψίσετε τι σας έδωσε και τι σας πήρε το ταξίδι;
Pavla: Δεν νομίζω ότι μας πήρε τίποτα. Αντίθετα, ήταν μια εμπειρία εμπλουτισμού. Παρόλο που ήταν μια δύσκολη απόφαση και το σκεφτήκαμε πολύ, εκ των υστέρων το αξιολογώ ως μια τεράστια συνεισφορά στη ζωή. Επανεκτιμάς ορισμένα «πράγματα» και μετά την επιστροφή ανοίγουν νέες δυνατότητες. Επιπλέον, η εμπειρία αυτής της ελευθερίας…
Pavel: Σήμερα θα ήταν κρίμα να μην το εκμεταλλευτεί κανείς. Οι γονείς και οι παππούδες μας δεν είχαν αυτή τη δυνατότητα, εμείς την έχουμε, αλλά οι περισσότεροι άνθρωποι δεν την εκμεταλλεύονται, παρόλο που υπάρχουν πολλές ευκαιρίες – διάφοροι οργανισμοί, προγράμματα σπουδών, πρακτική άσκηση σε εταιρείες σε όλο τον κόσμο, αλλά γίνεται εύκολα και ιδιωτικά. Έτσι είπαμε στον εαυτό μας ότι όσο δεν έχουμε παιδιά και στεγαστικό δάνειο, είναι η μόνη ευκαιρία να ξεκινήσουμε. Ο μεγαλύτερος μύθος, που στην αρχή μας φρέναρε λίγο και εμάς, ήταν η πεποίθηση ότι πρέπει να αποταμιεύσεις ένα τεράστιο ποσό χρημάτων. Αλλά δεν είναι αλήθεια.
Ναι, τα οικονομικά είναι αναπόσπαστο μέρος των ταξιδιωτικών σχεδίων. Θα μας αποκαλύψετε ποια ήταν η δουλειά σας πριν από το ταξίδι, από τι ζούσατε κατά τη διάρκεια της περιπλάνησης και τι κάνετε σήμερα;
Pavla: Μας μεγάλωσαν με μετριοφροσύνη, οπότε μπορέσαμε να χρησιμοποιήσουμε τις αποταμιεύσεις από την εποχή των σπουδών μας. Επιπλέον, η ζωή στην Ασία δεν είναι τόσο ακριβή. Πριν δούλευα στο HR, εν μέρει ασχολούμαι και τώρα, αλλά το συνδυάζω με την ψυχολογία υποστήριξης. Βλέπω τώρα μεγαλύτερο νόημα στο να βοηθάω τους ανθρώπους.
Pavel: Πριν φύγουμε, δούλευα σε μια τεράστια εταιρεία και κατά τη διάρκεια του ταξιδιού συνειδητοποίησα ότι χρειαζόμουν να είμαι κάτι άλλο από ένα μικρό γρανάζι σε μια μεγάλη εταιρεία. Έτσι, μετά την επιστροφή, μετακινήθηκα σε μια μικρότερη και είμαι πολύ πιο ικανοποιημένος.
Άρα έπρεπε να παραιτηθείτε πριν από το ταξίδι και να γίνετε άνεργοι;
Pavla: Ναι, εθελοντικά άνεργοι.
Pavel: Ναι, στην Τσεχία δεν είναι τόσο μεγάλο πρόβλημα. Αυτό είναι ένα άλλο εύρημα από αυτό το ταξίδι – ότι εδώ στην πραγματικότητα είμαστε πολύ καλά.
Αν δεν είναι πολύ προσωπικό, πώς αντικατοπτρίζεται ένα τέτοιο ταξίδι στη σχέση του ζευγαριού; Δεν είχατε «κλειστοφοβία» μετά από λίγο;
Pavel: Νομίζω ότι η κλειστοφοβία συμβαίνει σε όλους.
Pavla: Είσαι ουσιαστικά μαζί non-stop…
Pavel: …και έχεις ακριβώς τα ίδια ερεθίσματα. Όταν επιστρέψαμε και πιάσαμε δουλειά, μπορούσαμε να μιλάμε για μια εβδομάδα μετά την επιστροφή στο σπίτι. Στο ταξίδι τα είδαμε, τα ακούσαμε και τα ζήσαμε όλα μαζί, και μετά είναι δύσκολο.
Pavla: Αλλά δεν μου φάνηκε σαν πλήρης κρίση. Ήταν απλώς ένας διαφορετικός τρόπος ζωής, που έφερε και διαφορετική βίωση της σχέσης.
Και τι γίνεται με τις άλλες σχέσεις – υπέστησαν κάποιες ρωγμές από τον αποχωρισμό;
Pavla: Οι δικοί μας ανησυχούσαν που θα είμαστε τόσο μακριά και ότι δεν θα βλεπόμασταν. Είμασταν σε επαφή μέσω Skype, αλλά ακόμα και έτσι ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται κάποια αποξένωση. Όταν επιστρέφεις, το πρώτο συναίσθημα είναι «α, μπορούμε να αγκαλιαστούμε», και μετά από λίγο είναι σαν να μην έλειψες ποτέ.
Pavel: Ο μεγαλύτερος φόβος των γονέων είναι ότι πηγαίνουμε στο άγνωστο. Εδώ δεν βλεπόμαστε για τρεις εβδομάδες, αλλά απλώς υποθέτουν ότι θα είμαστε καλά. Τους τρομάζουν περισσότερο οι άγνωστοι κίνδυνοι και οι αδιανόητες αποστάσεις…
Pavla: …αλλά οτιδήποτε μπορεί να σου συμβεί και εδώ. Απλώς δεν το αντιλαμβανόμαστε έτσι.
Γνωρίσατε πολλές χώρες, αλλά κυρίως κατοίκους ξένων χωρών – υπάρχει κάτι από το οποίο θα έπρεπε να εμπνευστούμε εμείς ως Τσέχοι ή Ευρωπαίοι;
Pavla: Νομίζω από την ανοιχτότητα, το χαμόγελο, την προθυμία και την ευγνωμοσύνη για τα μικρά πράγματα.
Pavel: Είμαστε πολύ κλειστοί σε σύγκριση με αυτούς. Εμάς μας νοιάζει να γυρίσουμε σπίτι, να κλείσουμε την πόρτα και να μην ασχολούμαστε με κανέναν. Εκεί ο άνθρωπος πραγματικά δεν έχει προσωπικό χώρο, η συμβίωση είναι σε τελείως άλλο επίπεδο, μια τελείως άλλη έννοια του κόσμου. Επιπλέον, έχουν σοδειά κάπως συνεχώς, δεν έχουν την ανάγκη να προετοιμάζονται για δύσκολες εποχές, και κατά συνέπεια δεν είναι τόσο προσανατολισμένοι στην απόδοση και το χρήμα.
Αν έπρεπε να δώσετε μια καλή συμβουλή σε ταξιδιώτες που ετοιμάζονται για ένα παρόμοιο ταξίδι, ποια θα ήταν;
Pavla: Συμβουλή; Κάντε το!
Pavel: Ακριβώς. Και επίσης, ο καθένας να το κάνει όπως θέλει. Ένιωθα πίεση κατά τη διάρκεια ότι θα έπρεπε να γράφουμε κάποιο blog, να βγάζουμε φωτογραφίες και να εκπληρώνουμε κάποιες προσδοκίες. Επιπλέον, σήμερα όλα αυτά τα κοινωνικά δίκτυα – η ανάγκη να επικοινωνείς με τους θαυμαστές και δεν ξέρω τι άλλο. Μερικές φορές είναι όντως περισσότερο βάρος παρά χαρά. Καλύτερα να καθαρίσεις το μυαλό σου και να το κάνεις με τον δικό σου τρόπο.
Τώρα ας σταθούμε στον εξοπλισμό – τι αξιολογείτε ως το πιο σημαντικό; Για παράδειγμα, το σακίδιο γίνεται για μεγάλο χρονικό διάστημα ο πιο στενός συνεργάτης. Τι άλλο αξίζει να σκεφτείτε εκ των προτέρων;
Pavel: Κυρίως δεν ξέραμε τι μπορεί να προμηθευτεί κανείς κατά τη διάρκεια του ταξιδιού και εκ των υστέρων θα έλεγα ότι το να βρεις ποιοτικό εξοπλισμό outdoor σε αυτές τις χώρες, και μάλιστα σε λογική τιμή, είναι πολύ δύσκολο. Υπάρχουν πολλές απομιμήσεις, αλλά εξουσιοδοτημένο κατάστημα ίσως μόνο ένα σε ολόκληρο το Νεπάλ. Επομένως, ένα ποιοτικό σακίδιο και παπούτσια είναι σίγουρα καλό να τα εξασφαλίσετε εκ των προτέρων. Κατά τα άλλα, θα πρότεινα μινιμαλισμό. Αυτό που μας φάνηκε σίγουρα χρήσιμο ήταν ένα παγούρι με φίλτρο και ένα κάλυμμα για το σακίδιο, γιατί τα σακίδια δεν τα προσέχουν ιδιαίτερα κατά τη μεταφορά.
Αποτέλεσμα των ταξιδιών σας ήταν επίσης ένας κύκλος διαλέξεων, με τις οποίες ταξιδέψατε σε όλη την Τσεχία. Ποιες ήταν οι αντιδράσεις – συναντήσατε θαυμασμό ή φθόνο;
Pavel: Ο πραγματικός λόγος που το κάναμε ήταν για να μεταφέρουμε τις εμπειρίες στην οικογένειά μας και στους οικείους μας, που έχουμε σε όλη τη χώρα. Δεν πλουτίσαμε από αυτό.
Pavla: Και όσον αφορά τις αντιδράσεις, νομίζω ότι υπήρχε θαυμασμός αλλά και λίγος φθόνος. Αλλά όταν τους λέγαμε, πηγαίνετε και εσείς, ακούγονταν οι κλασικές δικαιολογίες για τη δουλειά και τις υποχρεώσεις. Αλλά από την άλλη πλευρά, είναι γεγονός ότι αυτή η περιπέτεια δεν είναι για όλους…
Τι σχεδιάζετε στο άμεσο μέλλον και ποιοι είναι οι στόχοι ζωής (ταξιδιωτικοί) σας; Το αρχικό όνειρο ήταν η Αμερική – είναι ακόμα στη «wish list»;
Pavla: Είναι στο μυαλό μας, αλλά δεν είναι στο ημερολόγιο (γέλια). Τώρα γνωρίζουμε περισσότερο την Τσεχία και την Ευρώπη με τη μορφή μικρότερων ταξιδιών, αλλά και από αυτά προσπαθούμε να κερδίσουμε ό,τι περισσότερο μπορούμε. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού επισκεπτόμαστε ίσως τρεις προορισμούς. Μερικές φορές είναι θέμα τύχης και τέχνης να βρεις φθηνά αεροπορικά εισιτήρια.
Σας έρχεται στο μυαλό κάτι άλλο που θα θέλατε να πείτε στους αναγνώστες μας;
Pavel: Απλώς όποιος μπορεί, ας πάει. Στη δουλειά ο άνθρωπος ανταλλάσσει χρόνο με χρήμα και είναι υπέροχο να σταματήσεις και να σκεφτείς αν αυτό που κάνω έχει νόημα. Το ταξίδι είναι ιδανικό για επανεκτίμηση και διεύρυνση των οριζόντων.
Σας ευχαριστώ για τον χρόνο σας και σας εύχομαι πολλές ακόμη ταξιδιωτικές εμπειρίες!
Λεπτομέρειες και ενδιαφέροντα στοιχεία για τις περιπλανήσεις της Pavla και του Pavel μπορείτε να βρείτε στην ιστοσελίδα τους γεμάτη έμπνευση.
